PoradnikPR.info

PoradnikPR.info

Poradnik pedagogiczno - resocjalizacyjny

 
 
 
 

ADHD - jak rozpoznać problem i udzielić wsparcia?

Wielu traktuje ADHD jako spisek lekarzy i psychologów przynoszący rok rocznie ogromne dochody firmom farmaceutycznym. Te same osoby uważają, że dotknięci tym zaburzeniem są po prostu źle wychowanymi próżniakami, którzy poddając się diagnozie - szukają łatwego wytłumaczenia dla własnego lenistwa i niechęci do podporządkowania się regułom życia społecznego. Aby przeciwstawić się takiemu podejściu oraz przedstawić sytuację z perspektywy najbardziej zainteresowanych przytaczam poniżej kilka wypowiedzi uczestników forum http://adhd.org.pl:

„Wkurza mnie, że nikt nie wie o moim ADHD, a ja nikomu nie powiem, gdyż nie chcę leków i kolejnych lęków. Wkurza mnie, że zawalam czwarte studia. Wkurza mnie, że mam drgawko-łaskotki i czasem coś przypalam, a także to, że zniszczyłam trzy telefony komórkowe … Wkurza mnie, że chcę robić coś dla nauki, kocham fizykę kwantową i technikę, ale zawsze wybierałam łatwiejsze studia ze strachu, a i tak na nich nie dałam rady. Cieszę się, że potrafię czytać o tym, co mnie interesuje i to mnie trzyma na duchu, żebyście nigdy nie myśleli, że jestem aż takim zerem.”

„A mnie wkurza to, że się tyle katowałem wódą, bo mi pomagała”

„… bo wóda, papierochy i inne … pomagają na krótko i nieskutecznie.”

„Ja znowu mam częste huśtawki nastroju, jak się wkurzę to potrafię tak komuś nagadać aż do bólu, nadruchliwość i ciągłe machanie nogą - co innych denerwuje, a tak w ogóle to jestem normalna - chyba?”

„A mnie w moim dziecku … denerwuje infantylność, jakby nigdy nie miał dojrzeć. A podziwiam coś, do czego zmusiło go ADHD - JEST JAK CZOŁG, działa powoli, ale skutecznie, taranuje wszystkie przeszkody, nie poddaje się i nie rezygnuje, choć jest mu w szkole bardzo trudno. Nie liczy na pochwały, bo wie, że ich nie będzie. Robi swoje, bo tak postanowił. Trzymam kciuki, żeby wyrobił się przed końcem roku szkolnego.”

Wydaje mi się, że przedstawione powyżej wyznania zaprzeczają postawionej na wstępie tezie. Poza tym świetnie oddają wiele problemów, z którymi codziennie borykają się osoby z ADHD. Zostaną one dokładniej omówione w dalszej części tekstu.

Oprócz polemiki z nieprawdziwymi poglądami o zespole ADHD, głównym celem niniejszego artykułu jest wyjaśnienie niektórych wątpliwości i dostarczenie podstawowej wiedzy na jego temat.

Przyczyny ADHD

W podręcznikach diagnostycznych zaburzenie obecnie powszechnie znane jako ADHD (ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) przyjmuje różnorakie nazwy. W amerykańskim DSM-IV jest to Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Natomiast w międzynarodowej klasyfikacji chorób ICD-10 są to: zaburzenia hiperkinetyczne oraz zaburzenia aktywności i uwagi. ADHD to zaburzenie neurorozwojowe. W Polsce jak niektórzy oceniają może dotyczyć nawet około miliona osób (w tym 750 tys. dzieci i młodzieży). Wywołane jest zaburzoną równowagą wytwarzania i funkcjonowania neurotransmiterów: dopaminy i noradrenaliny, czyli tzw. układu pobudzenia i hamowania. Upośledzone są funkcje autoregulacji popędów, emocji i motywacji.

Ocenia się, że w 80% przypadków występuje podłoże genetyczne. Jednak nie ma pojedynczego genu odpowiedzialnego za ADHD, dotyczy to całej grupy genów. Gdy oboje rodzice mają ADHD ryzyko wynosi 50%, gdy jedno z rodziców 25%. Nadpobudliwość psychoruchowa występuje wielokrotnie częściej u chłopców niż u dziewczynek - zdaniem większości badaczy stosunek wynosi 3:1. W około 20% przypadków nadpobudliwość psychoruchową z zaburzeniami uwagi tłumaczy się nabytym uszkodzeniem mózgu. Zaburzenia prawidłowego rozwoju centralnego układu nerwowego są spowodowane najczęściej paleniem matki (4-krotny wzrost ryzyka), a także alkoholizmem, narkomanią i anemią matki. Częstymi przyczynami są także nasilona żółtaczka poporodowa, niedotlenienie, choroby autoimmunologiczne oraz wcześniactwo. Wymienia się również wczesne niezaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, co wiąże się z opieką instytucjonalną (np. dom dziecka) lub zaniedbaniem. U wielu osób wpływ mają oba czynniki: genetyczny i nabyte uszkodzenie centralnego układu nerwowego.

Skutki społeczne i ekonomiczne

Diagnoza: „ADHD!” wywołuje często obawy i poczucie bezradności zarówno u rodziców jak i nauczycieli. Dzieci, które ją otrzymują są często postrzegane przez otoczenie jako źle wychowane, krnąbrne i leniwe. W szkole bardzo często pełnią rolę błazna klasowego, sprawiając wiele problemów wychowawczych. Uzyskują słabe wyniki w nauce. Jednak w rzeczywistości ich możliwości intelektualne nie odbiegają od normy wiekowej, a często nawet ją przewyższają!

Długotrwałe skutki społeczne i ekonomiczne nieleczonego lub zaniedbanego ADHD mogą być bardzo poważne. Ludzie z ADHD często nie radzą sobie w dorosłym życiu. Zazwyczaj uzyskują gorsze wykształcenie niż wskazywałyby na to ich możliwości. Są bardziej podatni na uzależnienia, - bo używki i stymulanty chwilowo poprawiają ich funkcjonowanie. Niestety jest to skazana na niepowodzenie i niszcząca próba samoleczenia. Ponadto często popadają w konflikt z prawem, powodują wypadki drogowe, nierzadko są bezrobotni i skazani na opiekę rodziny lub państwa.

Aby uniknąć negatywnych skutków społeczno-ekonomicznych ADHD, obciążających całe społeczeństwo, należy podejmować odpowiednie środki zapobiegawcze już w okresie dzieciństwa. Pierwszym krokiem powinna być profesjonalna, kompleksowa diagnoza.

źródło: http://theppd.org/index.php?aid=142

Powiadom znajomego
  1. (wymagane)
  2. (prawidłowy adres email wymagany)
  3. (wymagane)
  4. (prawidłowy adres email wymagany)
 

cforms contact form by delicious:days

Powiązane Artykuły:

Zostaw swój komentarz

You must be logged in to post a comment.

Kategorie

Chmurka Tagów

Publikuj już dziś!

Publikuj swój artykuł a otrzymasz ZAŚWIADCZENIE!
*Przeczytaj więcej»
*Publikuj»

Administracja