PoradnikPR.info

PoradnikPR.info

Poradnik pedagogiczno - resocjalizacyjny

 
 
 
 

Smutne dzieci

Depresja u dzieci.

Przygnębienie, smutek, poczucie pustki, beznadziei, braku wpływu na własne życie - to uczucia, które są znane właściwie każdemu z nas. Taki stan emocjonalny może być wywołany przez różne doświadczenia - utrata pracy, problemy rodzinne, rozstanie z partnerem czy śmierć bliskiej nam osoby. Chociaż doświadczanie stanu przygnębienia i smutku w niektórych okolicznościach należy do normalnego repertuaru ludzkich uczuć, to w przypadku dłuższego czasu trwania, większej intensywności tego rodzaju uczuć oraz ich paraliżującego wpływu na codzienne funkcjonowanie możemy mówić o depresji. Zapewne wielu z was, nawet, jeśli nie przeżyło obniżonego nastroju, zapewne spotkało się lub słyszało, że ktoś znajomy cierpi na depresję. Może nawet zauważyliście kiedyś taki stan przygnębienia u waszych pociech. Czy to w ogóle możliwe, aby dziecko mogło popaść w depresję? Niestety, chociaż okres dzieciństwa kojarzymy zwykle z beztroską i zabawą, odpowiedź na to pytanie jest twierdząca.

Zaledwie od około 20 lat profesjonaliści zajmują się badaniem zjawiska depresji u dzieci i młodzieży. Chociaż wciąż trwa dyskusja na temat czynników wywołujących tę chorobę, jej objawy są dobrze znane. U starszych dzieci pojawiające się symptomy depresji są bardziej typowe i zbliżone do obrazu tej choroby u osób dorosłych. Jednakże młodsze dzieci są bardziej skłonne do przejawiania poirytowania, wybuchów złości, skłonności do zachowań agresywnych (na przykład prowokowanie bójek) i autoagresywnych (uderzanie głową w ścianę), niż typowych oznak depresji. Wynika to z trudności i/lub braku umiejętności wyrażania wprost odczuwanego smutku i przygnębienia. Niestety, opiekunowie postrzegają przeważnie zachowującego się w taki sposób malucha jako „niegrzeczne” dziecko. Często, więc oznaki stanu depresyjnego pozostają zignorowane bądź niezauważone.

Jakiego rodzaju zachowania mogą wskazywać, że dziecko cierpi na depresję? Przygnębienie i poczucie smutku u dzieci przejawia się często w braku energii i utracie zainteresowania czynnościami, które dziecko wcześniej lubiło wykonywać. W codziennym funkcjonowaniu dziecka objawy depresji mogą wyrażać się w niskim poczuciu wartości, krytycznym stosunku do samego siebie, utracie pewności siebie, pesymistycznej wizji świata i przyszłości. Wycofanie, brak zainteresowania zewnętrzną aktywnością oraz skłonność do irytacji to kolejne oznaki wskazujące na obniżony nastrój. Dzieci cierpiące na depresję często zaczynają mieć problemy w szkole oraz trudności z koncentracją uwagi. Często też uskarżają się na różnego rodzaju dolegliwości somatyczne, na przykład bóle brzucha, kołatanie serca czy bóle głowy. Zauważalne są także problemy ze snem oraz zwiększony lub obniżony apetyt (widoczny w znacznym przybraniu na wadze lub jej spadku). Często dzieci doświadczające zaburzenia nastroju, jakim jest depresja poruszają temat śmierci lub samobójstwa. Warto przyjrzeć się na przykład treści wykonywanych przez nie rysunków, nastroju w nich panującym oraz poczynionym komentarzom (dominacja ciemnych kolorów, dużo niezapełnionej przestrzeni, niepewna kreska). Nie należy też ignorować dziecka, gdy porusza te tematy i być wrażliwym na komentarze typu „mam wszystkiego dosyć”, „nie chce mi się żyć”, „chyba się zabiję”. Tego typu oznaki powinny alarmować rodziców, że z ich pociechą dzieje się coś niedobrego. Warto wtedy zasięgnąć porady psychologa czy psychiatry.

Co może przyczynić się do wystąpienia u dziecka depresji? Najczęściej zdarza się, że depresja jest wywołana przez kombinację czynników genetycznych, fizjologicznych i środowiskowych. Dzieci, których rodzice doświadczyli bądź doświadczają w swoim życiu depresji, są bardziej podatne na zapadnięcie w tę chorobę. Czynnikami zapalnymi do pojawienia się choroby jest przede wszystkim przeżywanie przez dziecko silnego stresu. Do takich sytuacji możemy zaliczyć rozwód rodziców, śmierć kogoś bliskiego, utratę przyjaciół, zmianę miejsca zamieszkania, szkoły (np. wyjazd w celu stałego zamieszkania w innym kraju), bycie prześladowanym przez grupę rówieśniczą lub problemy szkolne. Dzieci różnie mogą reagować na stresujące wydarzenia lub życie w permanentnym stresie, zależnie od cech osobowości, przyswojonych mechanizmów radzenia sobie, wsparcia ze strony bliskich osób, jak i ogólnej sytuacji życiowej, w jakiej się znajdują.

Niektórzy rodzice ignorują objawy depresyjne u swych dzieci traktując je jako fazę przejściową w ich rozwoju. Tymczasem statystyki pokazują, że 1 na 33 młodszych dzieci zapada na depresję, w przypadku nastolatków jest to 1 na 8. Samobójstwo jest najczęstszą przyczyną śmierci u osób w tak młodym wieku. Nieleczona depresja kliniczna może stać się problemem pojawiającym się w trakcie całego późniejszego życia dziecka, z ciągłymi okresami remisji i nawrotów. Pewnie zastanawiacie się, jak można pomóc dziecku cierpiącemu na depresję? Wyprowadzenie dziecka ze stanu depresyjnego wymaga współpracy zarówno ze strony lekarzy, psychoterapeutów, jak i najbliższego otoczenia dziecka (rodzinnego i szkolnego). Leczenie farmakologiczne depresji nie zawsze jest konieczne, jednak gdy jest stosowane powinna mu towarzyszyć psychoterapia. Psychoterapia może pomóc dziecku nauczyć się rozpoznawania i nazywania uczuć, zrozumienia, że doświadczane tego typu uczuć jest normalne, a przede wszystkim pomoże mu w znalezieniu zdrowszych sposobów radzenia sobie ze stresem. Najczęściej stosowaną metodą terapeutyczną w leczeniu depresji jest terapia poznawczo-behawioralna, która pomaga zarówno dzieciom, jak i ich rodzicom rozpoznać zniekształcone przekonania wpływające na negatywne postrzeganie samego siebie i świata. Dzieci poddane tej terapii uczą się zmieniać negatywne myślenie, nabywają umiejętności społecznych oraz uczą się technik relaksacyjnych i wyobrażeniowych, które mają na celu ukojenie w sytuacjach stresowych. Kolejną techniką jest terapia rodzinna, podczas której terapeuta pracuje z dzieckiem i członkami jego rodziny nad rozpoznaniem mechanizmów rządzących ich wzajemnymi kontaktami, które mają wpływ na objawy depresyjne u dziecka i poprawą relacji. Rodzice powinni również poinformować szkołę o problemach dziecka. Nauczyciele powinni dać dziecku czas na nadrobienie zaległości, mieć na uwadze, że brak zaangażowania nie wynika ze złej woli dziecka, być świadomymi jego problemów z koncentracją uwagi czy porannym wstawaniem.

Depresja u dzieci jest poważnym problemem, którego nie należy lekceważyć. Wrażliwość na zmiany zachowania dziecka, idąca w parze z dobrym kontaktem z nim i znajomością jego sposobu reagowania w sytuacjach stresowych, z pewnością pomoże dostrzec pojawiające się oznaki depresji. Wczesna interwencja, zrozumienie ze strony rodziców i profesjonalna pomoc w leczeniu depresji daje duże szanse na pomyślny powrót do normalnego funkcjonowania i odnajdywania radości w codziennym życiu dziecka.

źródło: Gosia Prusinowska

Warto przeczytać

Powiadom znajomego
  1. (wymagane)
  2. (prawidłowy adres email wymagany)
  3. (wymagane)
  4. (prawidłowy adres email wymagany)
 

cforms contact form by delicious:days

Powiązane Artykuły:

Zostaw swój komentarz

You must be logged in to post a comment.

Kategorie

Chmurka Tagów

Publikuj już dziś!

Publikuj swój artykuł a otrzymasz ZAŚWIADCZENIE!
*Przeczytaj więcej»
*Publikuj»

Administracja