PoradnikPR.info

PoradnikPR.info

Poradnik pedagogiczno - resocjalizacyjny

 
 
 
 

Brak akceptacji ucznia wśród rówieśników

Kiedy objęłam wychowawstwo w klasie IV zauważyłam, że jedna z dziewczynek jest izolowana od reszty klasy. Ta dziesięcioletnia dziewczynka wyraźnie nie potrafiła porozumieć się z grupą dzieci, które przecież znała już od trzech lat. Na lekcjach siedziała w ławce samotnie, przerwy spędzała na czytaniu książek lub też zachowując się zaczepnie wobec innych uczniów.

Opis i analiza przypadku rozpoznania i rozwiązanie problemu

Brak akceptacji ucznia wśród rówieśników

1. Identyfikacjia problemu:

Brak akceptacji ucznia wśród rówieśników
Objawy wskazujące na istnienie problemu były następujące:

  • odrzucenie uczennicy przez klasę;
  • częste konflikty z rówieśnikami;
  • nadpobudliwość dziewczynki;
  • agresja skierowana przeciwko koleżankom i kolegom z klasy;
  • odosobnienie, brak przyjaciół;
  • krzykliwość, częste wpadanie w złość;
  • problemy z zachowaniem w czasie lekcji i na przerwach.

Problem dziewczynki zwrócił moją uwagę, bowiem jako wychowawca klasy pragnęłam, aby wszyscy uczniowie dobrze się czuli w grupie. Zdawałam sobie sprawę z wagi problemu, bowiem odrzucenie dziewczynki wpływało negatywnie na jej samoocenę, motywację do nauki, uczennica poprzez nieodpowiednie zachowanie wyraźnie chciała zwrócić na siebie uwagę.

2. Geneza i dynamika zjawiska

Obserwując dziewczynkę stwierdziłam, że czuje się ona zagubiona. Ucząc się w młodszych klasach miała tylko jedną nauczycielkę, którą znała i akceptowała. Teraz musiała na przyzwyczaić się do nowych nauczycieli, różnych przedmiotów nauczania, innych wymagań. Taki problem często mają dzieci w czwartej klasie, jednak szybko on mija, kiedy uczniowie oswoją się już z nową sytuacją. U dziewczynki sytuacja ta trwała dość długo. Wkrótce okazało się też, że uczennica sprawia problemy wychowawcze, nie potrafi się dostosować do obowiązujących w szkole norm, w czasie lekcji przeszkadza innym uczniom. Jest też agresywna (drapie, kłuje cyrklem, poszturchuje inne dzieci). Rozmowy z dziewczynką nie dawały rezultatu, trudno było jej przyznać się do błędu i przeprosić za swoje zachowanie.

Przeprowadziłam też rozmowy z innymi uczniami i poprzednią wychowawczynią. Okazało się, że problem ten istnieje już od początku nauki w szkole, a jego nasilenie spowodowane jest stresem związanym z nową sytuacją. Pozostałe dzieci nie akceptują dziewczynki, bo jej zachowanie jest dla nich przykre.

Zdecydowałam się też na rozmowę z mamą. Okazało się, że sytuacja powtarza się również w relacjach domowych. Dziewczynka mieszka z mamą, ojczymem i młodszą siostrą, w stosunku do której często jest agresywna.

3. Znaczenie problemu

Moje przypuszczenia izolacji od reszty grupy klasowej potwierdziły się również, podczas badań socjometrycznych, jakie przeprowadziłam wśród moich wychowanków. Okazało się, że dziewczynka jest poza obrębem klasowych przyjaźni i grup. Żadne z dzieci nie wskazało jej w wyborach pozytywnych, wiele za to wytypowało ją w wyborach negatywnych. Problemy w relacjach z rówieśnikami, które były przyczyną konfliktów, mogły doprowadzić do całkowitego odtrącenia przez zespół klasowy, powodować jeszcze większy stres u dziewczynki, niechęć do nauki, poczucie beznadziejności swojej sytuacji. Pogłębić się mogło także negatywne zachowanie uczennicy, która w ten sposób starała się zaistnieć w grupie rówieśniczej.

4. Prognoza


Prognoza negatywna:

Biorąc pod uwagę swoje doświadczenia w pracy wychowawczej, jak i wiedzę z dziedziny psychologii i pedagogiki stwierdzam, że niepodjęcie działań mających na celu poprawę sytuacji dziewczynki spowoduje, że jej problemy nasilą się. Odrzucenie stanie się przyczyną zaburzeń zachowania, niechęci do szkoły, niskich wyników w nauce. Dziewczynka nie poradzi sobie z problemem sama, stanie się bardziej agresywna, możliwe też, że zacznie unikać szkoły, w której czuje się nieakceptowana. Być może zacznie wagarować, wzrosną też konflikty w domu.

Prognoza pozytywna:

Podjęte działania wychowawcze, w które włączeni zostaną wszyscy uczniowie klasy spowodują, że dziewczynka poczuję się akceptowana. Wzrośnie jej motywacja do nauki, poczuje się bezpieczna wśród rówieśników, co spowoduje wzrost samooceny i dowartościowanie. Dziewczynka zauważy potrzebę przestrzegania obowiązujących norm zachowania, co spowoduje zmniejszenie konfliktów w klasie.

5. Propozycje rozwiązań

Zadania do realizacji:

  • rozmowy z dziewczynką jej rodzicami i pozostałymi uczniami w klasie w celu poznania źródła problemu;
  • przeprowadzenie cyklu lekcji wychowawczych na temat norm zachowania, agresji i sposobów radzenia sobie z nią;
  • przeprowadzenie pogadanek w klasie na temat tolerancji i potrzeby akceptacji innych;
  • zwiększenie ilości rozmów wychowawcy z dziewczynką celem zdobycia jej zaufania i okazania zainteresowania jej problemami;
  • zawarcie z dziewczynką umowy dotyczącej przestrzegania norm zachowania;
  • stosowanie pochwał i pozytywnych wzmocnień za każdy przejaw kontroli zachowania i starań dziewczynki;
  • rozmowy z rodzicami uczniów mające na celu wyrabianie u dzieci tolerancji i pomocy innym w trudnych sytuacjach;
  • nawiązanie współpracy z pedagogiem szkolnym;
  • stała współpraca z rodzicami;
  • współpraca z Poradnią Psychologiczno-Pedagogiczną w Kozienicach;
  • współpraca z innymi nauczycielami uczącymi w tej klasie;
  • zdobycie wiedzy i umiejętności pracy z uczniem nadpobudliwym i sprawiającym problemy wychowawcze;
  • doskonalenie własnego warsztatu pracy;

6. Uczestnicy

  • nauczyciel wychowawca;
  • inni nauczyciele;
  • pedagog szkolny;
  • rodzice dziewczynki;
  • uczniowie klasy IV.

7. Wdrożenie działań

Cele działań były następujące:

  • Pomoc uczennicy w zrozumieniu i wyrobieniu nawyku takiego zachowania, by nie było ono uciążliwe dla rówieśników.
  • Polepszenie stosunków wewnątrz zespołu klasowego tak, aby uczennica nie czuła się odrzucona.
  • Propagowanie wśród uczniów zachowań asertywnych, integracja klasy, wdrożenie zasad współpracy i koleżeństwa.

Podjęte działania polegały na udzieleniu bezpośredniej pomocy dziewczynce i jej rodzinie. Bardzo ważna była współpraca z rodzicami tak, aby działania nie ograniczały się tylko do szkoły, ale były kontynuowane w domu.

Efektem rozmów z uczennicą było ustalenie reguł zachowania, których powinna przestrzegać. Zobowiązała się ona do poprawy stosunków z kolegami. Nie od razu udało się jej zapanować nad swoimi negatywnymi zachowaniami, ale w miarę upływu czasu przezwyciężyła większość trudności. Dużą rolę w tym procesie odegrała współpraca wychowawcy, nauczycieli, pedagoga szkolnego i rodziców dziewczynki.

Niemniej ważna była praca z całym zespołem klasowym. Wychowankowie musieli zrozumieć, że oni także mogą pomóc swojej koleżance zmienić swoje postępowanie, że od nich również zależy jak będzie się ona czuła wśród rówieśników. Lekcje wychowawcze dotyczące norm postępowania, asertywności, tolerancji i współpracy uświadomiły rówieśnikom, jak powinni się zachować, by pomóc dziewczynce.

8. Efekty działań

Podejrzewając, że zachowania dziewczynki mogą wynikać z zespołu nadpobudliwości psychoruchowej skontaktowałam się z Poradnią, by uzyskać informacje na temat pomocy dziewczynce. Przeprowadziłam też rozmowę z mama uczennicy przekonując ją, by spróbowała skonsultować się z psychologiem. Okazało się, że u dziewczynki faktycznie rozpoznano ADHD. Jest pod stałą opieką lekarza.

Praca wychowawcza z klasą, wytyczne dla nauczycieli jak postępować z dziewczynką sprawiły, że zachowania agresywne zmniejszyły się. Dziewczynka stara się rozumieć, ze sprawia przykrość innym. Rówieśnicy także dostrzegli, że postępowanie koleżanki nie wynika tylko i wyłącznie z jej złej woli, ale nie zawsze jest ona w stanie nad nim zapanować. Starają się również włączyć dziewczynką do swojego grona, częściej z nią rozmawiają, opiekują się, okazują sympatię i dużo tolerancji. Dziewczynka wyraźnie uspokoiła się, czuje się bardziej dowartościowana. Uważam, że problem został rozwiązany. Uzyskane wyniki pokryły się z prognozą pozytywną.

9. Refleksje

Uważam, że w rozwiązaniu problemu pomogła mi przede wszystkim dobra współpraca ze specjalistami i nauczycielami uczącymi w klasie. Było to bardzo ważne, szczególnie w postępowaniu wobec dziecka. Własne obserwacje pomogły mi w szybkim reagowaniu, a taktowne postępowanie sprawiło, że dziewczynka nabrała do mnie zaufania i potrafiła rozmawiać o swoich problemach. Dużą rolę odegrało też odpowiednie postępowanie rodziców dziewczynki, nauczycieli ją uczących, a przede wszystkim koleżanek i kolegów z klasy.

10. Wnioski do dalszej pracy

Z uwagi na to, że wielu uczniów ma problemy z akceptacją przez grupę rówieśniczą, czują się odrzuceni i reagują negatywnym zachowaniem uważam, że w pracy wychowawczej należy przede wszystkim:

  • ściśle współpracować z rodzicami, dzięki czemu można poznać sytuację rodzinną wychowanków, a także przenieść pozytywna oddziaływania także na środowisko domowe;
  • zwracać się o poradę do specjalistów, którzy pomogą w wyborze właściwych metod postępowania z dzieckiem;
  • stosować wzmocnienia pozytywne i zauważać nawet najmniejsze zmiany na lepsze w zachowaniu ucznia;
  • prowadzić zajęcia z wychowankami, by terapią objęta była cała klasa;
  • uważnie obserwować zachowania uczniów i szybko reagować na jakiekolwiek sytuacje problemowe nie pozwalając się im pogłębić;
  • starać się doceniać i podkreślać zalety uczniów.


Powiadom znajomego
  1. (wymagane)
  2. (prawidłowy adres email wymagany)
  3. (wymagane)
  4. (prawidłowy adres email wymagany)
 

cforms contact form by delicious:days

Powiązane Artykuły:

Jeden komentarz do “Brak akceptacji ucznia wśród rówieśników”

  1. 1
    boguska:

    Dzień dobry.
    Mam problem z córką, która obecnie jest w 1 klasie. Może zacznę od początku. Córka chodziła do przedszkola od listopada do czerwca i nie znalazła koleżanki, później chodziła 1 miesiąc do zerówki do tej samej szkoły i się zaczęły problemy, gdyż była nieakceptowana przez koleżanki. Dziewczyny były do niej wrogo nastawione i nie chciały się z nią bawić, więc zabrałam ją z tej szkoły. Zapisałam po kilku miesiącach córkę do innej szkoły do zerówki (dokładnie od lutego) tam bawiła się z dziewczynkami, ale kilka koleżanek było do niej znów wrogo nastawione i nie chciały się z nią bawić i wprost mówiły z uśmiechem “nie”, gdy córka chciała się włączyć do zabawy. Obecnie córka jest w pierwszej klasie. Ma koleżankę, z którą usiadła, lecz pani nauczyciel w drugi dzień rozsadziła dziewczyny. Teraz mała siedzi z dziewczynką, która jak się zacznie przerwa idzie do swojej koleżanki, która z kolei nie akceptuje mojej córki. Gdyż w Madzi klasie jest dość duża grupa dzieci bawiących się razem, do której moja córka nie należy, gdyż ją odrzucają. W efekcie nie wiem, z jakich przyczyn córka nie ma koleżanki i nie wiem jak jej pomóc!!! Chcę jakoś pomóc dziecku, ale nie wiem jak. Madzia jest zadbanym, bystrym i miłym dzieckiem. Poprzednia wychowawczyni w zerówce stwierdziła, że jest to mądre dziecko i świetnie sobie poradzi w 1 klasie. W ocenie końcowej opisała małą w samych superlatywach. PROSZĘ O POMOC!!!

Zostaw swój komentarz

You must be logged in to post a comment.

Kategorie

Chmurka Tagów

Publikuj już dziś!

Publikuj swój artykuł a otrzymasz ZAŚWIADCZENIE!
*Przeczytaj więcej»
*Publikuj»

Administracja